Chane Kurmure

      बरेच दिवस आळसात,  सुखात घालवल्यावर, अचानक एक दिवस मला एक कल्पना सुचली - नव्हे आवडली.   फेसबुक वर वर-खाली करतांना एक 'सुविचार '  दिसला.   DE-CLUTTER !! ... Declutter your house, living-space, kitchen, wardrobe, your mind and lofts  !!!  ... जमेल तेवढंच करू ... म्हणजे आपला उत्साह किती टिकणार आहे, वेळ आणि आळस किती असणार आहे ?? ...         घरातलं विशेष काही disturb नं करता, 'declutter अभियान' सुरु करायचं ठरवलं.   ही मोहीम 'राबवायला'  'मनुष्यबळ'  हाताशी घेतलं, आणि loft वरची समोरची  पहिलीच दिसली, ती बॅग ओढली.   जुन्या तऱ्हेची airbag ... माझीच ... आणि तिच्याबरोबर आठवणींची पोतडीही !    लाल निळ्या रेक्सिनची, त्यावर ३-४ वेगवेगळ्या रंगांची फुलं ... एक 'बॉब कट' वाली मुलगी  ... आणि Air France असं लिहिलेलं ... इतपत 'फेमिनिझम' पुरायचं तेव्हा !...    कॉलेजच्या पहिल्या, आणि शेवटच्या - एकुलत्या एका ट्रिपला नेली होती ती ... अर्थातच, काही रम्य आणि काही  'not...

    परवा मैत्रिणीशी फोनवर बोलत होते . दुसऱ्या एका मैत्रिणीची सहज चौकशी केली . तर ,  बोलता बोलता मैत्रीण म्हणाली, "अगं, मीच किती सारखी चौकशी करायची, खुशाली विचारायची तिची ?  मैत्री काय एकतर्फी टिकते का ?   एका हातानी टाळी कशी वाजणार ?"   आणि , मी   विचार करू लागले ...      ... एका हाताची टाळी ... किती वेगळी कल्पना आहे ... टाळी वाजवायला दोन हात लागतात.   स्वतःचाच दुसरा हात नाहीतर दुसऱ्या कुणाचा.   पण दोन हात हवेतच ...     माणूस हा समाजप्रिय प्राणी आहे ... social animal ...  त्याला सुखात ,आनंदात जगायला त्याच्या अवती भोवती कोणीतरी हवं असतं.   मौखिक भाषा येते , म्हंटल्यावर तर नक्कीच हवं.   आणि मग आनंद-सुख-समाधान , कुणाचं कौतुक , दाखवायला expression हवं - म्हणजे टाळी आलीच !  आणि मग दुसरा हात ही हवाच !      अगदी लहान बाळाला 'टाळ्या पोळ्या गुळाच्या'  आपण शिकवतो.   ते बाळ पण टाळ्या वाजवत हसतं, जसं काही त्याला   आपण  expression...